جلد 37، شماره 4 - ( 12-1392 )                   جلد 37 شماره 4 صفحات 232-238 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه میکروبیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، medicalopto@yahoo.com
چکیده:   (4813 مشاهده)
چکیده سابقه و هدف: با توجه به مصرف زیاد و بی رویه مواد ضد میکروبی و عوارض شناخته شده آن و کسب مقاومت‌های جدید به واسطه آنزیم های بتالاکتاماز و نیز محدود بودن اطلاعات در خصوص مکانیزم ژنی مقاومت به این مواد در کشور ، این تحقیق به منظورتعیین میزان مقاومت و یا حساسیت ایزوله‌های اسینتوباکتر بومانی (MDR) نسبت به گلوتارآلدئید درسال 1392در بخش‌های ویژه بیمارستان‌های منتخب تهران انجام گرفت. روش بررسی: تحقیق به روش تجربی در یک دوره 10 ماهه انجام گرفت. تمامی نمونه‌ها از سطوح و تجهیزات پزشکی بخش‌های ویژه بیمارستان‌های فیاض بخش، طالقانی، امام خمینی، ولیعصر، لبافی نژاد ‌ جمع آوری و ایزوله‌های اسینتوباکتربومانی بر اساس‌های تست های متعدد بیوشیمیایی تعیین هویت شدند. سویه‌های مقاوم نسبت به آنتی بیوتیک‌ها با رعایت دستورالعمل CLSI(2012) شناسایی شدند. مقاومت سویه‌های MDR، نسبت به گلوتارآلدئید 2% بررسی شد. برای تمامی سویه‌های MDR با استفاده از پرایمر های اختصاصی PCR گذاشته شد. یافته‌ها: از 588 نمونه جمع آوری شده، 131 (3/22) گونه اسینتوباکتربومانی MDR با ترتیب فراوانی ژن‌های blaCTX (4/19%) و blaTEM (2/3%) مشاهده گردید. MIC50% و %MIC90 آنتی بیوتیک‌های ایمی پنم و مروپنم برابر و به ترتیب µg/mL 32 و µg/mL 64 بود (09/0p<). الگوی باندی متفاوت درPCR سویه‌های MDR مشخص شد هیچگونه مقاومتی نسبت به گلوتارآلدئید 2% مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که علاوه بر تنوع و شیوع ژن‌های blaTEM و blaCTX مکانیسم‌های متعددی شامل پورین‌ها و سیستم‌های تراوشی (efflux pumps) درایجاد مقاومت‌های اسینتوباکتربومانی نسبت به مواد ضد میکروبی نقش دارند. تحقیقات در مورد بررسی دقیق الگوی مقاومت در این سویه ها و سایر میکروارگانیسم ها توصیه می گردد. واژگان کلیدی: اسینتو باکتربومانی، ژن‌های بتالاکتاماز، دزانفکتانت‌ها، مقاومت دارویی.
متن کامل [PDF 224 kb]   (1640 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: میکروب‌شناسی
دریافت: ۱۳۹۳/۲/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۳/۲/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۳/۲/۱۳