جلد 38، شماره 1 - ( 2-1393 )                   جلد 38 شماره 1 صفحات 19-24 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، m.mollahoseni@sbmu.ac.ir
چکیده:   (4552 مشاهده)

چکیده سابقه و هدف: در مورد خواص تعدیل ایمنی کیتین در مقایسه با کیتوسان تناقضاتی وجود دارد. برای پاسخ به این تناقضات، تاثیر میکروپارتیکل های کیتین را در مقایسه با میکروپارتیکل های کیتوسان بر تحریک سوسپانسیون سلولی آلوده به انگل لیشمانیا مورد مطالعه قراردادیم. روش بررسی: در این تحقیق که به روش تجربی انجام پذیرفت، موش های Balb/c با 105 × 2 پروماستیگوت انگل لیشمانیا ماژور در فاز ایستایی، در قاعده دم و به طریقه داخل جلدی آلوده شدند و پس از دوهفته با روش PCR آلودگی موش‌ها تائید گردید. سپس سوسپانسیون سلولی آلوده به لیشمانیا از غدد لنفی موش‌ها جدا شد. از میکروپارتیکل‌های کیتین که با سونیکاسیون و عبور دادن از صافی تهیه شده بودند و اندازه آنها با Master sizer بررسی شده بود، برای تحریک سلولی استفاده گردید. در نهایت غلظت سایتوکاین های TNF-α و IL-10 به روش الایزا در سوپرناتانت کشت سلولی اندازه گیری شد. یافته‌ها: تحریک با میکروپارتیکل‌های کیتین افزایش معنی‌دار تولید TNF- α و همچنین IL-10 را در مقایسه با کیتوسان نشان داد (001/0>p). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که میکروپارتیکل‌های کیتین قادر به تحریک تولید TNF-α و IL-10 در سوسپانسیون سلولی آلوده به لیشمانیا باشند و احتمالا بتوان از آن به عنوان یک ایمونومدولاتور در واکسیناسیون و یا درمان ضایعات لیشمانیایی بهره گرفت.

متن کامل [PDF 460 kb]   (1631 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: ایمنی‌شناسی
دریافت: ۱۳۹۳/۵/۱۳ | پذیرش: ۱۳۹۳/۵/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۳/۵/۱۳