جلد 43، شماره 2 - ( 4-1398 )                   جلد 43 شماره 2 صفحات 64-70 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Azizi M, Yousefi R, Yeganeh F, Haji Molla Hoseini M. Study of the immune adjuvant effect of chitin microparticles on plasma levels of IgG1 and IgG2a during immunization against Leishmania infection in BALB/c mice. Research in Medicine. 2019; 43 (2) :64-70
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-1927-fa.html
عزیزی مهدیه، یوسفی رویا، یگانه فرشید، حاجی ملاحسینی مصطفی. بررسی تاثیر ایمونوادجوانتی میکروپارتیک لهای کیتین بر میزان IgG1 و IgG2a سرمی در ایمونیزاسیون موش های BALB/c علیه عفونت لیشمانیا ماژور. پژوهش در پزشکی. 1398; 43 (2) :64-70

URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-1927-fa.html


دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، m.mollahoseini@sbmu.ac.ir
چکیده:   (193 مشاهده)

سابقه وهدف: گزارش هایی درباره قابلیت میکروپارتیکل های کیتین در تعدیل پاس خهای TH1 و TH2 با توجه به اندازه ذرات و مسیر تجویز آن وجود دارد. هدف
از انجام این مطالعه بررسی آثار ایمونوادجوانتی میکروپارتیکل های کیتین با اندازه کمتر از 40 میکرون به عنوان ادجوانت در واکسیناسیون علیه لیشمانیا ماژور برای
پیشگیری از بیماری لیشمانیازیس در مو شهای BALB/c با سنجش IgG1 )نماد TH2 ( و IgG2a )نماد TH1 ( بود.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی گروه های مختلف اعم از تست و گواه که هر گروه شامل شش سر از مو شهای BALB/c بود، به شیوه زیر جلدی سه مرتبه
با فاصله 21 روز با لایزیت انگل یا مخلوط لایزیت و میکروپارتیکل کیتین ایمونیزه شدند. سه هفته بعد از آخرین ایمونیزاسیون، بررسی نتیجه ایمونیزاسیون و تعیین
ایزوتایپ ایمونوگلوبولینی با استفاده از خون گیری از چشم و آزمایش الایزا انجام شد، سپس تعداد 2×105 پروماستیگوت فاز ایستایی انگل به قاعده دم موش ها تزریق
شد و بعد در مدت هشت هفته زمان بروز زخم و وسعت آن تحت نظر قرار گرفته شد. در پایان هفته هشتم مجدد خون گیری از چشم برای سنجش IgG1 و IgG2a
انجام شد، سپس مو شها قربانی شدند و غدد لمفاوی آن ها جهت تع یین بار انگلی به روش میکروتیتراسیون ) LDA ( جدا شد.
یافته ها: در موش های گروه ایمونیزه شده با لایزیت انگل و میکروپارتیکل های کیتین در مقایسه با گروه غیرایمونیزه زمان شروع زخم پس از چالش با انگل به
تعویق افتاده بود و همچنین وسعت زخم ایجاد شده ( P≤0.007 ) و میزان بار انگلی( 3.9±0.41 Vs.5.8±0.82 Log(Parasites per lymph node)] (P≤0.05 )] به صورت
معناداری کاهش یافته بود. نتیجه سنجش IgG1 و IgG2a سرمی نشان داد که ایمونیزاسیون با میکروپارتیکل های کیتین زمینه ساز کاهش معنادار سطح سرمی I gG1
قبل( P≤0.001 ) و بعد ( P≤0.014 ) از چالش شده ولی بر میزان سرمی IgG2a اثرگذار نبوده است.
نتیج هگیری: در ایمونیزاسیون با میکروپارتیکل های کیتین به همراه لایزیت انگل پاس خهای IgG1 به صورت معنادار مهار شده بود، به این سبب به نظر م یرسد
میکروپارتیکل های کیتین قادر به فروتنظیمی پاسخ های آسیب زای TH2 ایجاد شده در عفونت لیشمانیا هستند.

متن کامل [PDF 606 kb]   (100 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: ایمنی‌شناسی
دریافت: ۱۳۹۷/۷/۹ | پذیرش: ۱۳۹۷/۹/۲۶ | انتشار: ۱۳۹۸/۴/۲۵

ارسال پیام به نویسنده مسئول


Creative Commons License
This Journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License | Research in Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb