جلد 46، شماره 2 - ( 4-1401 )                   جلد 46 شماره 2 صفحات 76-68 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mahmoudi E, Deevband M R, Amoui M, Pirayesh E, Ghodsi Rad M A, Ghorbani Rad M. Evaluation of occupational external radiation and related factors in Nuclear Medicine Center of Shohadaye Tajrish Hospital in 1398. Research in Medicine. 2022; 46 (2) :68-76
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-2958-fa.html
محمودی الهه، دیوبند محمدرضا، عموئی مهستی، پیرایش الهه، قدسی راد محمدعلی، قربانی راد مهرداد. بررسی میزان پرتوگیری خارجی شغلی و عوامل مرتبط با آن در مرکز پزشکی هسته‌ای بیمارستان شهدای تجریش سال 1398. پژوهش در پزشکی. 1401; 46 (2) :76-68

URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-2958-fa.html


گروه مهندسی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. ، mdeevband@sbmu.ac.ir
چکیده:   (497 مشاهده)
سابقه و هدف:  بیشتر داروهای مورد استفاده در پزشکی هسته­ای گامازا هستند. از آنجا که پرتوهای گاما برد نسبتاً زیادی دارند، کارکنان پزشکی هسته­ای در معرض پرتوگیری خارجی می­باشند. هدف از انجام این مطالعه، تخمین پرتوگیری شغلی پزشکی هسته­ای در طی روش­های مختلف تشخیصی در یک مرکز پزشکی هسته­ای می­باشد.
مواد و روش­ها: این مطالعه یک مطالعه توصیفی-مقطعی است. مولفه های بررسی شده عبارتند از میزان پرتوگیری پرتوکاران در مرحله تصویربرداری از بیماران و تزریق رادیودارو به بیماران در فواصل مختلف، در روش­های پزشکی هسته­ای متعارف شامل اسکن پرفیوژن میوکارد، اسکن استخوان کل بدن، اسکن تیروئید و اسکن کلیه  می باشد. در مجموع 60 بیمار و 8 نفر از پرتوکاران در این مطالعه حضور داشتند. اطلاعات جمع آوری شده از نظر انطباق با حدود دوز تعیین شده توسط سازمان انرژی اتمی( 20 میلی سیورت در سال( براساس آماره های توصیفی نظیر حداقل دوز، حداکثر دوز ، میانگین و انحراف معیار تجزیه و تحلیل و مقایسه ها از طریق آزمون تی دانشجویی در نرم افزار  25SPSS  انجام شد.
یافته ها: میزان میانگین پرتوگیری ثبت شده برای پرتوکاران هنگام تصویربرداری از بیماران در محدوده 0/01±0/03 تا 0/08±0/32  و همچنین هنگام تزریق رادیودارو به بیمار در محدوده 0/03±0/05 تا 0/04±0/43 ثبت گردیده است.
نتیجه­گیری: مقادیر دوز دریافتی تطابق خوبی با سایر مطالعات داشت. میزان پرتوگیری ثبت شده در حد قابل قبول بوده و از حد دوزتعیین شده برای پرتوکاران (20 میلی­سیورت در سال) تجاوز ننمود، ضمن آنکه فاصله پرتوکار از بیمار ، سرعت­العمل پرتوکاران هنگام مواجهه با بیماران و میزان پرتوزایی تجویزی تأثیر مستقیم بر میزان دوز دریافتی توسط پرتوکاران دارند. با افزایش فاصله از بیمارو کاهش مدت زمان ارتباط با بیمار، میزان پرتوگیری پرتوکاران کاهش می یابد.
متن کامل [PDF 558 kb]   (4 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فیزیک و مهندسی پزشکی
دریافت: 1399/7/22 | پذیرش: 1400/9/14 | انتشار: 1401/5/27

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

Creative Commons License
This Journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License | Research in Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb