سابقه و هدف: امروزه درمان سرطان پروستات و سرطان غدد درون­ریز به وسیله رادیوداروهای مشتق شده از لوتشیوم 177 مورد توجه بسیاری از مراکز رادیونوکلوئیدتراپی واقع شده است. یکی از دلایل روی آوردن به رادیوداروهای لوتشیوم دزیمتری مطلوب و پایداری آن است. دفع ادرار این بیماران به درون فاضلاب بیمارستان و به تبع آن فاضلاب شهری و در آخر مزارع کشاورزی سبب پرتوگیری غیرمستقیم مردم می­شود. هدف این مطالعه بررسی میزان پرتوگیری مردم ناشی از وجود این ماده رادیواکتیو در فاصلاب شهری است.
روش کار: در این مطالعه مقطعی به دو روش نسبت به تخمین پرتوزایی در فاضلاب اقدام شده است. در روش اول  18 نمونه فاضلاب از مکان‌های به­ خصوصی در زمان­ های مختلف، در حجم استاندارد تهیه شد. نمونه ها با استفاده از روش گامااسپکترومتری شمارش شدند و میزان مواد رادیواکتیو موجود در آنها مشخص شد، در روش دوم با استفاده از یک مدل ریاضی، غلظت مواد رادیواکتیو موجود در فاضلاب برآورد شد و سپس میزان دز دریافتی مردم محاسبه شد.
یافته‌ها: میزان دز دریافتی مردم از لوتشیوم موجود در پساب بیمارستان شهدای تجریش برابر 0/00052 نانوسیورت در سال برآورد شده است، به طوری که این میزان برابر E-973/1 درصد از حد دز مجاز سالیانه و معادل 0/00000003 روز پرتوگیری طبیعی است.
نتیجه‌گیری: میزان دز دریافتی مردم از لوتشیوم موجود در پساب بیمارستان شهدای تجریش بسیار ناچیز است و بسیارکمتر از حد مجاز سالانه است. بنابراین تخلیه مستقیم ادرار بیماران درمان شده با لوتشیوم به فاضلاب بخش پزشکی هسته‌ای بیمارستان مذکور پرتوگیری معناداری برای مردم ایجاد نمی‌کند.
 

واژه‌های کلیدی: دز مردم، سرطان پروستات، لوتشیوم تراپی، سرطان غدد درون ریز، رادیونوکلوئیدتراپی، اکتیویته‌ موجود در پساب

متن کامل [PDF 386 kb]   (917 دریافت)