جلد 29، شماره 3 - ( پاییز 1384 )                   جلد 29 شماره 3 صفحات 273-274 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


، nbeyraghi@yahoo.com
چکیده:   (10681 مشاهده)
دیس­پپسی مجموعه­ای از علائم گوارشی است که به­شکل درد اپیگاستر، سیری زودرس، تهوع و ترش­کردن می­باشد. حدود 4% مراجعه­کنندگان به پزشکان عمومی، بیماران با شکایتهای دستگاه گوارش فوقانی هستند. دیس­پپسی یکی از شایعترین علل مراجعات سرپائی بوده و بار سنگینی از نظر سلامتی و هزینه­های درمانی ایجاد می­کند. همراهی افسردگی و اضطراب در این بیماران با شدت علایم و عدم پاسخ به درمان مرتبط است (1). پژوهشها رابطه دیس­پپسی بدون زخم را با افسردگی و اضطراب ثابت کرده است و چنین بنظر می­رسد که درمانهای روانشناختی و داروهای ضدافسردگی در درمان بیماران
دیس­پپتیک بدون زخم موثر است و سایر درمانهای رایج فعلی در این گروه از بیماران اثر محدودی دارند (2). از آنجائی­که در بیماران مبتلا به زخم معده نیز اختلالات روانی متعددی نشان داده شده است، اهمیت یافته­های روانشناختی در بیماران با علائم دیس­پپسی، نامشخص باقی مانده است. همچنین مطالعاتی در رد

  ارتباط افسردگی و دیس­پپسی بدون زخم وجود دارد (3).

  این مطالعه با هدف بررسی شیوع اضطراب و افسردگی در بیماران مراجعه­کننده با شکایت دیس­پپسی و نیز پیگیری و مقایسه با یافته­های نهایی آندوسکوپیک در این بیماران انجام شده است.

     
نوع مطالعه: عمومی | موضوع مقاله: بین رشته ای ( مدیریت آموزشی، تحقیقات آموزشی، آموزش پزشکی )
دریافت: ۱۳۸۱/۱۰/۱۳