جلد 31، شماره 1 - ( بهار 1386 )                   جلد 31 شماره 1 صفحات 27-31 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (15280 مشاهده)
سابقه و هدف: تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی (PONV) یکی از ناخوشایندترین تجربیات توام با جراحی است و از شایع‌ترین دلایل نارضایتی بیماران در دوره پس از عمل به شمار می‌آید. PONV در زنان بخصوص پس از عمل جراحی تیروییدکتومی شایع است. با توجه به اثرات مفید دگزامتازون در کاهش بروز و شدت تهوع و استفراغ پس از عمل در گروه‌های جمعیتی مختلف، در این مطالعه سعی گردید در یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده اثربخشی دگزامتازون در کاهش PONV زنان تحت عمل تیروییدکتومی در مقایسه با دارونما ارزیابی شود. روش بررسی: زنان بین 55-25 سال کاندید عمل جراحی تیروییدکتومی که در بیمارستان رسول اکرم بستری بودند، وارد مطالعه شدند. پس از اخذ رضایت کتبی، بیماران به‌طور تصادفی به دو گروه دگزامتازون با دوز mg 10 و دارونما تقسیم شدند. میزان تهوع و استفراغ تا 24 ساعت پس از عمل جراحی ارزیابی شد. هیچ‌یک از بیماران و پزشک ارزیابی کننده از نوع گروه بیماران اطلاعی نداشت. یافته‌ها: مشخصات دموگرافیک دو گروه از لحاظ آماری اختلاف معنی‌داری با یکدیگر نداشت. بروز تهوع و استفراغ در گروه دگزامتازون به طور چشم‌گیری در مقایسه با گروه دارونما کاهش داشت که از لحاظ آماری معنی‌دار بود (0001/0>p). نتیجه‌گیری: تجویز یک دوز mg 10 دگزامتازون در زنان تحت تیروییدکتومی به‌طور چشم‌گیری میزان تهوع و استفراغ را در مقایسه با دارونما کاهش داده و عارضه جانبی خاصی ندارد. با این وجود به منظور گسترش کاربرد آن در سایر گروههای جمعیتی نیاز به مطالعات تکمیلی است.
متن کامل [PDF 158 kb]   (2841 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: جراحی (عمومی، اطفال، عروق، توراکس، ترمیمی، فک و صورت )
دریافت: ۱۳۸۶/۷/۲۸