fa بررسی شیوع ژیاردیا لامبلیا درایران: مطالعه مرورسیستماتیک انگل شناسی Parasitology پژوهشی Original چکیده سابقه و هدف: ژیاردیا لامبلیا یکی ازعوامل اسهال‌های مکرر در بین پستانداران و انسان در سراسر جهان می‌باشد. مقالات مختلف میزان شیوع ژیاردیا لامبلیا را متفاوت گرارش نموده‌اند. هدف از این مطالعه، برآورد میزان شیوع ژیاردیا درایران بود. روش بررسی: تحقیق با طراحی مروری انجام گرفت. جستجو با استفاده از کلید واژه‌های ژیاردیا در بانک‌های اطلاعاتی Magiran، Iran Medex، SID، Irandocو Pubmed صورت گرفت که 43 مطالعه انتخاب گردید. متاآنالیز با استفاده مدل اثرات تصادفی انجام گرفت. ناهمگونی بین مطالعات با استفاده ازآزمون Cochran's Q بررسی شد. شیوع ژیاردیا و در واقع اپیدمیولوژی ژیاردیا در مقالات مورد بررسی تعیین و گزارش شد. یافته‌ها: میزان شیوع ژیاردیا در ایران با توجه به مدل اثرات تصادفی 7/14درصد برآورد شد. میزان شیوع ژیاردیا درکودکان کمتر از 10 سال 1/15 درصد، در بین جوانان و نوجوانان 20-10سال 2/19درصد و در بزرگسالان 30-20 سال 4/6 درصد گزارش گردید (001/0>p). بیشترین آلودگی درسال 1373 با 21/37 درصد و کمترین شیوع درسال 1384 با 91/4 درصد برآورد شد. نتیجه‌گیری: به نظر می رسد شیوع ژیاردیا درایران روند صعوی دارد، بنابرین برنامه‌های موجود جهت پیش گیری از این مشکل جوابگو نمی‌باشند. شیوع ژیاردیا دربین کودکان ونواحی شرقی شایع‌تر است، از این رو با برنامه‌ریزی مناسب باید جهت کاهش آن تلاش نمود. واژگان کلیدی: ژیاردیازیس، ایران، متاآنالیز. Abstract Background: Giardia lamblia is a frequent cause of diarrhea in humans and other mammals across the world. The aim of this study is to estimate the prevalence of Giardia lamblia in Iran. Materials and Methods: Search was done in data base such as: ISI , Pubmed , Magiran, IranMedex, SID and IranDoc with the words" Giardia lamblia" since 1990 onward. Overall, 43 studies were selected for a systematic review and meta-analysis. Meta-analysis was conducted using random effects model. Heterogeneity among studies was investigated by the Cochran's Q test. Results: The prevalence of Giardia lamblia in Iran was estimated to be 14.7% (95% CI :12.0%-16.6%). The prevalence of Giardia lamblia was 15.1% amongst children under 10 years old, 19.2% amongst adolescents, and 6.7% amongst adults of between 20-30 years old (p<0.001). The maximum prevalence of Giardia lamblia was recorded in 1994 and minimum in the year 2005 (37.21% and 4.91%). Conclusion: Prevalence of Giardiasis is more prevalent among children and East of Iran. So, proper strategy should be designed reduce the prevalence. Keywords: Giardiasis, Iran, Meta-analysis. واژگان کلیدی: ژیاردیازیس، ایران، متاآنالیز. Keywords: Giardiasis, Iran, Meta-analysis. 111 116 http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-648&slc_lang=fa&sid=1 Lila Abasian لیلا عباسیان 10031947532846006855 10031947532846006855 No Student Research Committee, Ilam University of Medical Sciences, Ilam, Iran کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام FatemeParasitology department, Medicine faculty, Baghiyatollah University of Medical Sciences, Tehra Talebi فاطمه طالبی 10031947532846006856 10031947532846006856 No Student Research Committee, Ilam University of Medical Sciences, Ilam, Iran کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام Azim Bazyar عظیم بازیاز 10031947532846006857 10031947532846006857 No Student Research Committee, Ilam University of Medical Sciences, Ilam, Iran کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام Shahnaz Shirbazo شهناز شیربازو 10031947532846006858 10031947532846006858 No Parasitology department, Medicine faculty, Baghiyatollah University of Medical Sciences, Tehran, IrProteomics Research center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iranan گروه انگل و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله تهران Kourosh Sayehmiri کوروش سایه میری sayehmiri@razi.tums.ac.ir 10031947532846006859 10031947532846006859 Yes Social Medicine department, Medicine faculty, Ilam University of Medical Sciences, Ilam, Iran گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایلام Naybali Ahmad نایبعلی احمدی 10031947532846006860 10031947532846006860 No Proteomics Research center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran مرکز تحقیقات پروتئومیکس، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران