fa تاثیر آموزش و پیگیری پس از ترخیص بیماران مبتلا به نارسایی قلبی در میزان مراجعه و بستری دوباره پزشکی اجتماعی Community Medicine پژوهشی Original <div> <p dir="RTL"><br> سابقه و هدف: شواهد موجود نشان میدهند که پیگیری نامناسب و ناکافی بیماران پس از ترخیص منجر به افزایش ریسک بستری دوباره برنامهریزی نشده<br> میشود که امروزه به عنوان یک فاکتور نشاندهنده عملکرد ضعیف نظام سالمت مورد توجه قرار میگیرد. هدف از انجام این مطالعه تعیین تاثیر آموزش و پیگیری<br> پس از ترخیص بیماران مبتال به نارسایی قلبی در میزان مراجعه دوباره به پزشک و بستری دوباره بود.<br> مواد و روشها: این مطالعه به صورت یک کارآزمایی بالینی، روی120 بیمار مبتال به نارسایی قلبی که در بیمارستان طالقانی تهران بستری بودند، انجام گرفت<br> و با استفاده از روش تصادفی بلوکی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه مداخله پس از ترخیص طبق دستورالعمل آموزشی که بر اساس<br> گایدالینهای موجود و نیاز بیماران گردآوری و تدوین شده بود، آموزش دیده و به وسیله 9 تماس تلفنی که در ماه اول پس از ترخیص هر هفته و در دو ماه<br> بعدی هر دو هفته یک بار انجام میگرفت، پیگیری شدند، ولی بیماران گروه کنترل خدمات روتین را دریافت کردند. اطالعات بیماران دو گروه هر دو هفته<br> یک بار به مدت سه ماه طبق چک لیست کنترلی ثبت شد و با استفاده از آزمون کای مربع، فیشر و test-t مورد آنالیز قرار گرفت. تاثیر مداخله با استفاده از<br> مدل GEE بررسی شد.<br> یافتهها: میزان بستری دوباره بیماران در گروه مداخله 3/19درصد و در گروه کنترل 2/38درصد بود که یافتههای حاصل، بیانگر کاهش معنادار بستری<br> دوباره بیماران در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل است )05/0=p .)بیمارانی که نیاز باال برای مراجعه به پزشک داشتند در گروه مداخله 5/17درصد و در<br> گروه کنترل 3/28درصد بود که در مجموع دو گروه از لحاظ میزان مراجعه سرپایی به پزشک تفاوت معناداری با هم نداشتند.<br> نتیجهگیری: آموزش و پیگیری بیماران مبتال به نارسایی قلبی پس از ترخیص به کاهش میزان بستری دوباره منجر میشود.</p> </div> <div> <p style="margin: 0in 0in 10pt; text-align: justify; line-height: normal;">Backgroundm: Based on recent evidence, inadequate and ineffective follow up after discharge increases the risk<br> of unplanned readmissions, which is an indicator of poor healthcare system function. The aim of this study was to<br> determine the effects of patient education and follow up after discharge on hospital readmission in heart failure<br> patients.<br> Methods: This randomized clinical trial was conducted on 120 patients with heart failure admitted in Taleghani<br> hospital, Tehran and were allocated equally with block randomization method. The intervention group were<br> educated based on recent guidelines and their needs after discharge and were followed up for 3 months by 9<br> telephone interviews (every week for the first month after discharge, every two weeks for the next two months), but<br> the control group received the routine care. Data were gathered based on a control check-list every two weeks for<br> both groups and were analyzed using chi-square test, Fisher and t-test. Evaluation of intervention effect was done<br> using generalized estimating equations (GEE) model.<br> Results: Readmission rate was 19.3% in intervention group and 38.2% in control group (p=0.05). The patients<br> that needed outpatient care did not differ significantly in both groups (17.5% in intervention group vs. 28.3% in<br> control group).<br> Conclusion: This study suggests that patient education and follow up after discharge might decrease readmission<br> rate among heart failure patients.</p> </div> بستری مجدد, نارسایی قلبی, آموزش به بیمار Patient Readmission, Heart Failure, Patient Education 24 30 http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2959-1&slc_lang=fa&sid=1 Nastaran Laal نسترن لعل laalnastaran@gmail.com 100319475328460029251 100319475328460029251 No Department of Community Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Reza Shekarriz-Foumani رضا شکرریز فومنی r.shekarriz@sbmu.ac.ir 100319475328460029252 100319475328460029252 Yes Department of Community Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Faezeh Khodaie فائزه خدائی f.khodaie@sbmu.ac.ir 100319475328460029253 100319475328460029253 No Office of Student and Cultural Affairs, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. مرکز بهداشت و درمان دانشجویان، معاونت دانشجویی و فرهنگی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Alireza Abadi علیرضا ابدی alirezaabadis@gmail.com 100319475328460029254 100319475328460029254 No Department of Community Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Mohammad Ali Heidarnia محمدعلی حیدرنیا maheidarnia@gmail.com 100319475328460029255 100319475328460029255 No Department of Community Medicine, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران