fa بررسی میزان پرتوگیری خارجی شغلی و عوامل مرتبط با آن در مرکز پزشکی هسته‌ای بیمارستان شهدای تجریش سال 1398 فیزیک و مهندسی پزشکی Physics and Medical Engineering پژوهشی Original <strong>سابقه و هدف</strong>: &nbsp;بیشتر داروهای مورد استفاده در پزشکی هسته<span dir="LTR">&shy;</span>ای گامازا هستند. از آنجا که پرتوهای گاما برد نسبتاً زیادی دارند، کارکنان پزشکی هسته&shy;ای در معرض پرتوگیری خارجی می&shy;باشند. هدف از انجام این مطالعه، تخمین پرتوگیری شغلی پزشکی هسته&shy;ای در طی روش&shy;های مختلف تشخیصی در یک مرکز پزشکی هسته&shy;ای می&shy;باشد. <span dir="LTR"></span><br> <strong>مواد و روش&shy;ها</strong>: این مطالعه یک مطالعه توصیفی-مقطعی است. مولفه های بررسی شده عبارتند از میزان پرتوگیری پرتوکاران در مرحله تصویربرداری از بیماران و تزریق رادیودارو به بیماران در فواصل مختلف، در روش&shy;های پزشکی هسته&shy;ای متعارف شامل اسکن پرفیوژن میوکارد، اسکن استخوان کل بدن، اسکن تیروئید و اسکن کلیه&nbsp; می باشد. در مجموع 60 بیمار و 8 نفر از پرتوکاران در این مطالعه حضور داشتند<span dir="LTR">.</span> اطلاعات جمع آوری شده از نظر انطباق با حدود دوز تعیین شده توسط سازمان انرژی اتمی( 20 میلی سیورت در سال<span dir="LTR">(</span> براساس آماره های توصیفی نظیر حداقل دوز، حداکثر دوز ، میانگین و انحراف معیار تجزیه و تحلیل و مقایسه ها از طریق آزمون تی دانشجویی در نرم افزار&nbsp; 25<span dir="LTR">SPSS </span>&nbsp;انجام شد.<br> <strong>یافته ها</strong>: میزان میانگین پرتوگیری ثبت شده برای پرتوکاران هنگام تصویربرداری از بیماران در محدوده 0/01&plusmn;0/03 تا 0/08&plusmn;0/32&nbsp; و همچنین هنگام تزریق رادیودارو به بیمار در محدوده 0/03&plusmn;0/05 تا 0/04&plusmn;0/43 ثبت گردیده است.<br> <strong>نتیجه&shy;گیری</strong>: مقادیر دوز دریافتی تطابق خوبی با سایر مطالعات داشت. میزان پرتوگیری ثبت شده در حد قابل قبول بوده و از حد دوزتعیین شده برای پرتوکاران (20 میلی<span dir="LTR">&shy;</span>سیورت در سال) تجاوز ننمود، ضمن آنکه فاصله پرتوکار از بیمار ، سرعت&shy;العمل پرتوکاران هنگام مواجهه با بیماران و میزان پرتوزایی تجویزی تأثیر مستقیم بر میزان دوز دریافتی توسط پرتوکاران دارند. با افزایش فاصله از بیمارو کاهش مدت زمان ارتباط با بیمار، میزان پرتوگیری پرتوکاران کاهش می یابد<span dir="LTR">.</span> <strong>Background and Aim: </strong>Most radioactive materials used in nuclear medicine are gamma emitters. Gamma range is relatively large, so the nuclear medicine staff is exposed to external exposure by gamma. The aim of this study was to estimate the dose of a nuclear medicine staff during different diagnostic methods in a nuclear medicine center.<br> <strong>Materials and Methods: </strong>This study is a descriptive <span dir="RTL">_</span>cross-sectional study <span dir="RTL">.</span> The studied components include the amount of radiation of the staff in the imaging stage of patients and the injection of radiopharmaceuticals to patients at different intervals. A total of 60 patients and 8 staff were included in this study. &nbsp;Data collected in terms of compliance with the dose limits set by the Atomic Energy Organization (20 mill Sieverts per year) based on descriptive statistics such as minimum dose, maximum dose, the mean and standard deviation of analysis, and comparisons through student t-test in SPSS software was performed.<br> <strong>Result</strong><span dir="RTL">:</span> The average amount of irradiation recorded for staff when imaging patients ranged from 0.03 &plusmn; 0.01 to 0.32 &plusmn; 0.08 and also when radiopharmaceuticals were injected into the patient in the range of 0.05 &plusmn; 0.03 to 0.43 &plusmn; 0.04 has been registered. <strong>Conclusion</strong>: &nbsp;The dose received was in good agreement with other studies<span dir="RTL">، </span>the amount of irradiation recorded was acceptable and did not exceed the dose set for radiologists (20 mill Sieverts per year). The dose received by staff as the distance from the patient increases and the duration of communication with the patient decreases, decreases.<br> &nbsp; دوز دریافتی؛ آهنگ دوز؛ رادیودارو؛ پرتوگیری شغلی؛ پزشکی هسته ای. Dose Received, Dose Rate, Radiopharmaceutical, Occupational Radiation, Nuclear Medicine 68 76 http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4211-1&slc_lang=fa&sid=1 Elahe Mahmoudi الهه محمودی 100319475328460026863 100319475328460026863 No Biomedical Engineering and Medical Physics Department, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mohammad Reza Deevband محمدرضا دیوبند mdeevband@sbmu.ac.ir 100319475328460026864 100319475328460026864 Yes Biomedical Engineering and Medical Physics Department, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mahasti Amoui مهستی عموئی 100319475328460026865 100319475328460026865 No Nuclear Medicine Department, Shohadaye Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Elahe Pirayesh الهه پیرایش 100319475328460026866 100319475328460026866 No Nuclear Medicine Department, Shohadaye Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Mohammad Ali Ghodsi Rad محمدعلی قدسی راد 100319475328460026867 100319475328460026867 No Nuclear Medicine Department, Shohadaye Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران Mehrdad Ghorbani Rad مهرداد قربانی راد 100319475328460026868 100319475328460026868 No Nuclear Medicine Department, Shohadaye Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران