Pejouhesh dar Pezeshki (Research in Medicine)

fa ارزیابی دز مردم ناشی از لوتشیوم 177 موجود در فاضلاب رهاسازی شده توسط مرکز پزشکی هسته‌ای بیمارستان شهدای تجریش در سال 1402 Evaluation of People's Dose Caused by Lutetium 177 Contained in the Nuclear Medicine Center of Shohada Tajrish Hospital in 1402 فیزیک و مهندسی پزشکی Physics and Medical Engineering پژوهشی Original سابقه و هدف: امروزه درمان سرطان پروستات و سرطان غدد درونریز به وسیله رادیوداروهای مشتق شده از لوتشیوم 177 مورد توجه بسیاری از مراکز رادیونوکلوئیدتراپی واقع شده است. یکی از دلایل روی آوردن به رادیوداروهای لوتشیوم دزیمتری مطلوب و پایداری آن است. دفع ادرار این بیماران به درون فاضلاب بیمارستان و به تبع آن فاضلاب شهری و در آخر مزارع کشاورزی سبب پرتوگیری غیرمستقیم مردم میشود. هدف این مطالعه بررسی میزان پرتوگیری مردم ناشی از وجود این ماده رادیواکتیو در فاصلاب شهری است. روش کار: در این مطالعه مقطعی به دو روش نسبت به تخمین پرتوزایی در فاضلاب اقدام شده است. در روش اول  18 نمونه فاضلاب از مکان‌های به خصوصی در زمان های مختلف، در حجم استاندارد تهیه شد. نمونه ها با استفاده از روش گامااسپکترومتری شمارش شدند و میزان مواد رادیواکتیو موجود در آنها مشخص شد، در روش دوم با استفاده از یک مدل ریاضی، غلظت مواد رادیواکتیو موجود در فاضلاب برآورد شد و سپس میزان دز دریافتی مردم محاسبه شد. یافته‌ها: میزان دز دریافتی مردم از لوتشیوم موجود در پساب بیمارستان شهدای تجریش برابر 0/00052 نانوسیورت در سال برآورد شده است، به طوری که این میزان برابر E-973/1 درصد از حد دز مجاز سالیانه و معادل 0/00000003 روز پرتوگیری طبیعی است. نتیجه‌گیری: میزان دز دریافتی مردم از لوتشیوم موجود در پساب بیمارستان شهدای تجریش بسیار ناچیز است و بسیارکمتر از حد مجاز سالانه است. بنابراین تخلیه مستقیم ادرار بیماران درمان شده با لوتشیوم به فاضلاب بخش پزشکی هسته‌ای بیمارستان مذکور پرتوگیری معناداری برای مردم ایجاد نمی‌کند.   <pre> Background and Aim: Today, the treatment of prostate cancer and endocrine cancer by means of radiopharmaceuticals derived from lutetium-177 is the focus of many radionuclide therapy centers. One of the reasons for turning to lutetium radiopharmaceuticals is its favorable dosimetry and stability. Excreting the urine of these patients into the hospital's sewage and consequently into the city's sewage and finally into the agricultural fields causes indirect radiation exposure of the people. The aim of this study is to investigate the radiation exposure of people due to the presence of this radioactive material in urban areas. Methods: In this cross- sectional study, the estimation of radioactivity in sewage has been done. In the first method, 18 wastewater samples were prepared in a standard volume from specific places at different times. The samples were counted using the gamma spectrometry method and the amount of radioactive substances in them was determined. In the second method, the concentration of radioactive substances in the wastewater was estimated using a mathematical model, and then the dose received by the people was calculated. Results: The dose received by the people from lutetium the wastewater of Shahada Tajrish Hospital is estimated to be 0.00052 nanosieverts per year, so this amount is equal to 1.73E-9 of the annual permissible dose and is equivalent to 0.0000003 days of natural radiation exposure. Conclusion: The amount of dose received by people from lutetium in the wastewater of Shohada Tajrish Hospital is very small and is much less than the annual limit. Therefore, the direct discharge of the urine of patients treated with lutetium into the sewage of the nuclear medicine department of the mentioned hospital during the quarantine period of the patient undergoing radiation treatment does not cause significant radiation to the public. </pre> دز مردم؛ سرطان پروستات؛ لوتشیوم تراپی؛ سرطان غدد درون ریز؛ رادیونوکلوئیدتراپی؛ اکتیویته‌ موجود در پساب Public dose, Prostate Cancer, Lutetium Therapy, Endocrine Cancer, Radionuclide Therapy, Activity in Sewage 91 98 http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4821-1&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Reza Asgari محمدرضا عسگری 100319475328460031593 100319475328460031593 No Biomedical Engineering and Medical Physics Department, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mahasti Amoui مهستی عمویی 100319475328460031594 100319475328460031594 No Nuclear Medicine Department, Shohada Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mohammad Reza Deevband محمدرضا دیوبند mdeevband@sbmu.ac.ir 100319475328460031595 100319475328460031595 Yes Biomedical Engineering and Medical Physics Department, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه مهندسی و فیزیک پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Mohammad Reza kardan محمدرضا کاردان 100319475328460031596 100319475328460031596 No Nuclear Sciences Research School, Nuclear Sciences and Technology Research Institute, Tehran, Iran. پژوهشگاه تحقیقاتی علوم هسته‌ای، سازمان انرژی اتمی، تهران، ایران. Mohammadali Ghodsirad محمدعلی قدسی راد 100319475328460031597 100319475328460031597 No Nuclear Medicine Department, Shohada Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. Elahe Pirayesh الهه پیرایش 100319475328460031598 100319475328460031598 No Nuclear Medicine Department, Shohada Tajrish Hospital, School of Medicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه پزشکی هسته‌ای، بیمارستان شهدای تجریش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.