fa بررسی استئوتومی پروگزیمال تیبیا به روش Lateral closing wedge (کاونتری) همراه با جابجایی قطعه دیستال به قدام و فیکاسیون rigid با T-plate و range of motion سریع بین رشته ای ( مدیریت آموزشی، تحقیقات آموزشی، آموزش پزشکی ) Interdisciplinary (Educational Management, Educational research, Statistics, Medical education پژوهشی Original سابقه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی اصلاح ژنوواروم و تأثیر جابجایی قسمت دیستال به استئوتومی به قدام (ماکت) و مقایسه آن با روش‌های دیگر و تعیین عوارض آن می‌باشد. روش بررسی: 25 زانو از 22 بیمار طی سال‌های 1381 تا 1383 در بیمارستان بقیه‌اله تحت جراحی استئوتومی پروگزیمال تیبیا به روش Lateral closing wedge (کاونتری) با فیکساسیون Rigid با T-Plate و محدوده حرکتی (ROM: Range of motion) سریع قرار گرفتند. در تمام بیماران قسمت دیستال به استئوتومی حدود 1 سانتی‌متر به قدام جابجا شد (ماکت) و با یک T-Plate بطور ریجید فیکس شد. ROM وزن‌گذاری 50 درصد با دو عصا زیر بغل روز دوم پس از جراحی شروع شد. پس از 6 هفته هر دو عصا کنار گذاشته شد. بیمار مجدداً در پایان هفته چهارم، هشتم و شانزدهم ویزیت شده، زاویه تیبیو-فمورال و ROM اندازه‌گیری و ثبت ‌شد. هر نوع عارضه احتمالی و یونیون در هر زمان و هم‌چنین زمان برگشتن بیمار به کار و میزان رضایت بیماران در پایان ماه چهارم ثبت ‌شد. یافته ها: متوسط ژنوواروم قبل از عمل جراحی 12 درجه واروس بود که پس از عمل جراحی به 1/6 درجه والگوس تصحیح شد. اکثر بیماران در پایان ماه دوم بدون عصا قادر به راه رفتن بودند. در پایان ماه سوم در همه بیماران یونیون وجود داشت. در پایان ماه چهارم تمامی بیماران به فعالیت قبلی برگشتند. درد تنها در یک نفر (2 زانو) وجود داشت، ولی کمتر از قبل بود و بیمار رضایت داشت. نتیجه گیری: به نظر می‌رسد این عمل در بیماران بالای 40 سال که استئوآرتریت دارند و تحمل طولانی مدت بی‌حرکتی در گچ را ندارند و خطر عوارضی مانند ترومبوز عروقی در گچ‌گیری آنها بالاست، بهتر از استئوتومی‌های دیگر و بخصوص فیکساسیون غیرریجید و گچ‌گیری است. Background: The objective of this study was the evaluation of genovarum adjustment and the effect of distal part of osteotomy displacement and comparing it with other methods and determination of its complications. Material and method: A total of 25 knees from 22 patients in 1381-1383 in Baghiatallah Hospital were undergone proximal tibia osteotomy by lateral closing wedge (Coventry) method with rigid fixation by T-plate and rapid range of motion (ROM). In all patients the distal of osteotomy part was displaced about 1 cm to proximal and was fixed rigidly with a T-plate. ROM and 50% weight bearing with 2 crutches were begun at second day after surgery. After 6 weeks both crutches were put away. Patients were visited again at the end of weeks 4, 6, 8, and 16 and tibio-femoral angle and ROM were measured and registered. Every probable complication and ::union:: at any time and patient’s satisfaction and the time of getting back to work were registered at the fourth month. Results: The mean of genovarum was 12 degrees varus before surgery which was adjusted to 6.1 degrees valgus after surgery. The majority of patients were able to walk without crutches at the end of the second month. There was ::union:: in all patients at the end of the third month. At the end of the fourth month all patients got back to previous activities. There was pain in only one patient (2 knees), but it was milder than before and the patient was satisfied. Conclusion: It seems this kind of operation is more advantages than other methods especially non-rigid fixation and casting in patients older than 40 with osteoarthritis and no tolerance to being immobilized in cast and also with high complication risks such as vascular thrombosis. ژنوواروم، استئوتومی، استئوآرتریت Genovarum, Osteotomy, Osteoarthritis 115 119 http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-407&slc_lang=fa&sid=1 Rahimnia A دکتر علیرضا رحیم‌نیا 10031947532846003840 10031947532846003840 No Shirvani Sh دکتر شهرام شیروانی 10031947532846003841 10031947532846003841 No Jannesari M دکتر مرتضی جان‌نثاری 10031947532846003842 10031947532846003842 Yes