جلد 41، شماره 4 - ( 10-1396 )                   جلد 41 شماره 4 صفحات 227-235 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Comparing the effect of avastinin alone with intravitreal tissue plasminogen activator plus avastin on hemorrhagic choroidal neovascularization in patients with neovascular age related macular degeneration. Research in Medicine. 2017; 41 (4) :227-235
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-1753-fa.html
آهور محمدحسین، بیرامی رحمان، سرخابی رعنا، موسوی فریده، طاهری آرش. بررسی اثر تزریق داخل ویتره آواستین و ترکیب آواستین و tPA بر حدت بینایی و ضخامت ماکولا در بیماران با دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نیوواسکولار. پژوهش در پزشکی. 1396; 41 (4) :227-235

URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-1753-fa.html


رزیدنت چشم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز ، rahman.beyrami61@gmail.com
چکیده:   (589 مشاهده)

زمینه و هدف: نئوواسکولاریزاسیون هموراژیک کوروئید در بیماران مبتلا به دژنراسیون ماکولای وابسته به سن عارضه ای عمده در صورت عدم درمان است که می تواند عواقب شدیدی در حدت دید بیماران ایجاد کند.  هرچند درمان استانداردی جهت این وضعیت وجود ندارد، فعال کننده پلاسمینوژن بافتی داخل ویتره با گاز روشی کلاسیک و بسیار مورد علاقه است.  با این وجود این درمان ممکن است در طولانی مدت بعلت پیشرفت پاتولوژی زمینه ای بی فایده گردد. بنابراین، برخی محققین پیشنهاد کرده اند تا عوامل ضد عامل رشد اندوتلیوم عروقی نظیر آواستین در این بیماران مدنظر قرار گیرند. هدف از این مطالعه مقایسه پیامدهای درمان با فعال کننده پلاسمینوژن بافتی داخل ویتره و فعال کننده پلاسمینوژن بافتی داخل ویتره بهمراه آواستین است.

مواد و روش کار: درمجموع 43 بیمار مبتلا به نئوواسکولاریزاسیون هموراژیک کوروئید مرتبط با دژنراسیون ماکولای وابسته به سن بطور تصادفی به دو گروه تقسیم و تحت درمان با 25/1 میلی گرم آواستین داخل ویتره (21 مورد) یا 25/1 میلی گرم آواستین بهمراه 50 میکروگرم فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (22 مورد) قرار گرفتند. حدت بینایی (با استفاده از لاگمار) و ضخامت بخش مرکزی ماکولا در ماه های 2 و 6 پس از درمان اندازه گیری و بین دو گروه مقایسه شد.

یافته ها: سیزده مرد و 9 زن با سن میانه 74 سال (گروه درمان ترکیبی) با 12 مرد و 9 زن با سن میانه 73 سال (گروه درمان منفرد)  مقایسه شدند (p بترتیب 89/0 و 81/0). میانه درصد تغییر در حدت بینایی در ماه 2 در گروه درمان ترکیبی 3/4% کاهش و در گروه درمان منفرد 6/8% کاهش و 10% در هر دو گروه در ماه 6 بود. بهبود حدت بینایی در هر دو گروه 6 ماه پس از درمان معنی دار بود ولی تفاوت معنی داری بین دو گروه از این نظر دیده نشد (p بترتیب 93/0 و 96/0 در ماه های 2 و 6). میانه درصد تغییر در ضخامت بخش مرکزی ماکولا در ماه 2 در گروه درمان ترکیبی 9/16% کاهش و در گروه درمان منفرد 8/16% کاهش و در ماه 6 1/19% در گروه درمان ترکیبی و 2/18% در گروه درمان منفرد بود. ضخامت قسمت مرکزی ماکولا در هر دو گروه 6 ماه پس از درمان بطور معنی داری کاهش یافته بود ولی مجددا تفاوت معنی داری بین دو گروه از این نظر دیده نشد (p بترتیب 97/0 و 79/0 در ماه های 2 و 6).

نتیجه گیری:  هر دو روش درمانی در بهبود نئوواسکولاریزاسیون هموراژیک کوروئید مرتبط با دژنراسیون ماکولای وابسته به سن پس از شش ماه موفق بودند، ولی تفاوت معنی داری در این زمینه بین دو روش نبود.

متن کامل [PDF 1820 kb]   (157 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: چشم پزشکی
دریافت: ۱۳۹۶/۲/۲۶ | پذیرش: ۱۳۹۶/۵/۱۷ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۱/۱

ارسال پیام به نویسنده مسئول


Creative Commons License
This Journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License | Research in Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb