جلد 31، شماره 4 - ( 4-1386 )                   جلد 31 شماره 4 صفحات 311-315 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rouhani S, Mahmoudi M, Kazemi B, Khazan H. Identification of filariform larva (L3) proteins of Strongyloides stercoralis by western blot. Research in Medicine. 2007; 31 (4) :311-315
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-443-fa.html
روحانی سهیلا، محمودی مهری، کاظمی بهرام، خزان هوشنگ. شناسایی پروتئینهای لارو فیلاریفرم (L3) استرونژیلوئیدس استرکورالیس به روش وسترن بلات . پژوهش در پزشکی. 1386; 31 (4) :311-315

URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-443-fa.html


، srouhani11@yahoo.com
چکیده:   (13208 مشاهده)
سابقه و هدف: استرونژیلوئیدس استرکورالیس انگلی است که در مناطق گرمسیر و نیمه‌گرمسیر جهان پراکنده است. جستجوی لارو با آزمونهای انگل‌شناسی در مدفوع مشکل است، زیرا بخش بزرگی از بیماران مزمن با آلودگی خفیف، تعداد کمی لارو به صورت متناوب دفع می‌کنند. تستهای سرولوژیکی (ELISA، IFA) قادر به شناسایی بیماران مزمن و بدون علامت می‌باشند اما هنوز آنتی‌ژن استرونژیلوئیدس استرکورالیس به منظور استفاده روتین تشخیصی در دسترس نمی‌باشد. این بررسی با هدف تشخیص آنتی‌ژن‌های ایمونوژن این انگل برای اولین بار در ایران انجام شده است. روش بررسی: با آزمایش مدفوع به سه روش مستقیم، فرمالین – اتر و کشت آگار پلیت بیماران شناسایی شدند. در 2 بیمار، لاروهای رابدیتی فرم (L1) مشاهده شد. بعد از کشت، لاروهای فیلاریفرم 7-6 روز بعد از انکوباسیون مدفوع در محیط آگار پلیت در دمای 25 درجه سانتیگراد بدست آمدند. 12000 لارو در 250 میکرولیتر PBSحاوی مهارکننده‌های پروتئاز سونیکه شدند. سپس میزان پروتئین با روش برادفورد تعیین شد. پروتئینهای لارو فیلاریفرم انگل با روش SDS-PAGE تفکیک شده و به روی کاغذ نیتروسلولز منتقل شدند. تست وسترن بلات با سرم افراد مبتلا به استرونژیلوئیدس استرکورالیس و دیگر عفونتهای انگلی (توکسوکاریازیس، هیداتیدوزیس و آمبیازیس) و سرم فرد سالم در رقتهای مختلف (1/0 ، 01/0 و 001 /0) انجام شد. یافته‌ها: 4 باند پروتئینی 23، 28، 30 و 41 کیلودالتونی توسط سرم افراد مبتلا (در رقت 1/0) شناسایی شدند. در همین رقت هیچ کدام از پروتئینهای لارو فیلاریفرم با سرم فرد سالم و با سرم فرد مبتلا به آمیبیازیس واکنشی نشان ندادند. ولی بعضی از پروتئینها با سرم بیماران مبتلا به هیداتیدوزیس و توکسوکاریازیس واکنش نشان دادند. با رقیق کردن سرمها فقط پروتئین 41 کیلودالتونی با سرم بیماران مبتلا به استرونژیلوئیدیازیس واکنش نشان دادند لذا این پروتئین، بعنوان مهمترین پروتئین ایمونوژن معرفی می‌گردد. نتیجه‌گیری: شناسایی پروتئینهای ایمونوژن این انگل در ایران که با ویژگیهای ژنتیکی و فیزیولوژی میزبان، خود را منطبق کرده می‌تواند گامی مهم در این راستا باشد.
متن کامل [PDF 163 kb]   (3167 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۸۷/۴/۱۱

ارسال پیام به نویسنده مسئول


Creative Commons License
This Journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License | Research in Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb