پژوهش در پزشکی

سابقه و هدف: فیبروبلاست‌های استرو مایی گره لنفی در ارتباط تنگاتنگ با سلول‌های CD4+ T قرار دارند و بر فنوتیپ و عملکرد آن‌ها اثر می‌گذارند. آگاهی از نحوه میان کنش این سلول ها به‌ویژه در شرایط ناپایدار همچون عفونت‌ها، به استفاده‌های بعدی از آن‌ها در کنترل و تنظیم پاسخ‌های ایمنی کمک خواهد کرد.

روش بررسی: سلول‌های فیبروبلاست گره لنفی به دو روش in vitro و in vivo، در محیط ایمنی واجد BCG، قرار داده شدند. فیبروبلاست‌ها به روش هضم آنزیمی و مارکرهای اختصاصی سطحی، جداشدند و به مدت 72 ساعت با لنفوسیت‌های T بکر به روش تماس مستقیم هم‌کشتی شدند. سپس لنفوسیت‌های T جدا شدند و پس از 72 ساعت کشت از نظر میزان بیان مارکرهای T تنظیمی و سایتوکاین‌های IL-10, TGF-β1, IL-4 و IFN-γ بررسی شدند.

یافته‌ها: میزان القای سلول‌های T تنظیمی توسط فیبروبلاست‌های تحریک شده با BCG در روش in vivo بیش از فیبروبلاست‌های تحریک نشده است. در این روش میزان سایتوکاین IFN-γ کاهش و سایتوکاین‌های تنظیمی TGF-β1 و IL-10 افزایش داشت. درحالی‌که میزان القای سلول‌های T تنظیمی توسط فیبروبلاست‌های تحریک شده با BCG در روش in vitroبه‌طور  معناداری کمتر از فیبروبلاست‌های تحریک نشده بود. در این روش علاوه بر سایتوکاین تنظیمی IL-10، سایتوکاین IFN-γ نیز افزایش داشت که نشان‌دهنده القای جمعیت سلول‌های T مولدIFN-γ است.

نتیجه‌گیری: سلول‌های فیبروبلاست نه‌تنها بر القای سلول‌های T تنظیمی از سلول‌های T بکر و عملکرد لنفوسیت‌های T اثر می‌گذارند، میان کنش آن‌ها با لنفوسیت‌های T متاثر از محیط است. در این بررسی فیبروبلاست‌ها در دو محیط ایمنی متفاوت در حضور BCG قرار داشتند که در روشin vivo، به افزایش پاسخ تنظیمی و در روشin vitro به کاهش سلول‌های T تنظیمی منجر شد. به نظر می رسد تفاوت رفتار فیبروبلاست‌ها در مراحل مختلف عفونت باشد.