جلد 44، شماره 3 - ( 6-1399 )                   جلد 44 شماره 3 صفحات 465-460 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


مرکز تحقیقات قاعده جمجمه، بیمارستان لقمان حکیم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران ، ایران ، s.mohammad.hos@gmail.com
چکیده:   (1286 مشاهده)
مقدمه: بیشترین پرتوگیری مردم از منابع مصنوعی از طریق دستگاه های پرتو نگاری تشخیصی به علت افزایش این آزمایشات در جامعه و اجتناب ناپذیر بودن این آزمایشات است. بهینه کردن میزان دوز ورودی پوست می­تواند نقش مهمی در کاهش پرتوگیری بیماران داشته باشد، که با پایش دوز ورودی پوست به عنوان یک پارامتر اصلی، قابل دستیابی است.
مواد و روش بررسی:  مطالعه توصیفی حاضر در بیمارستان دولتی لقمان حکیم تهران و با  235 بیمار  100زن و 135مرد با بازه وزنی ۶۰±10 کیلو گرم  انجام شد. در این مطالعه دوز پوستی بیماران با استفاده از چهار دستگاه رادیولوژی  تشخیصی دارای استانداردهای سازمان انرژی اتمی، در 12 نمای رادیوگرافی رایج و با استفاده از تراشه‌های ترمولومینسانس و دزیمتر گایگر مولر اندازه گیری شد.
یافته ها: میانگین دوز پوست برای هر  روش رادیوگرافی مورد مطالعه برحسب میلی گری به ترتیب زیر به دست آمد: قفسه سینه (خلفی-قدامی)34/0، قفسه سینه (نیمرخ)85/1، شکم (قدامی-خلفی)31/3، لگن (قدامی-خلفی)79/4، مهره های گردنی(قدامی-خلفی)95/1، مهره های گردنی (نیمرخ)24/1، مهره های پشتی (قدامی-خلفی)38/2، مهره های پشتی (نیمرخ)68/4، مهره های کمری (قدامی-خلفی)95/3، مهره های کمری (نیمرخ)53/9، جمجمه (قدامی-خلفی)29/2 و جمجمه (نیمرخ)89/1.
نتیجه گیری: انجام دزیمتری در فواصل زمانی منظم و انجام دوره ای و منظم آزمایشات کنترل کیفی دستگاه های رادیوگرافی می تواند در فرآیند بهینه سازی، نظارت، کاهش دوز و  حفاظت از بیماران و همچنین ارزیابی آسیب های بالقوه ناشی از تشعشعات موثر باشد.
 
متن کامل [PDF 494 kb]   (498 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: رادیولوژی
دریافت: 1398/1/22 | پذیرش: 1398/7/29 | انتشار: 1399/3/3

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.