جلد 49، شماره 2 - ( 6-1404 )
جلد 49 شماره 2 صفحات 8-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.SBMU.AEC.1402.026
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Zamani M, Parvardeh S, Farjoo M H, Sheikholeslami M A. The Effect of Glucosamine and Tranexamic Acid on Acute Wound Healing Caused by Incision in Mice. Research in Medicine 2025; 49 (2) :1-8
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-3479-fa.html
URL: http://pejouhesh.sbmu.ac.ir/article-1-3479-fa.html
زمانی محمد رضا، پرورده سیاوش، فرجو محمد هادی، شیخ الاسلامی محمد عباس. اثر گلوکزآمین و ترانگزامیکاسید بر ترمیم زخم حاد ناشی از بریدگی در موش سوری. پژوهش در پزشکی. 1404; 49 (2) :1-8
گروه فارماکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. ، masheikh@sbmu.ac.ir
چکیده: (397 مشاهده)
سابقه و هدف: فرآیند ترمیم زخم یک روند پیچیده و چند مرحلهای است که تحت تأثیر عوامل موضعی، سیستمیک و دارویی قرار دارد. گلوکزآمین و ترانگزامیکاسید با خواص ضدالتهابی و ترمیمی، از ترکیبهایی هستند که میتوانند در ترمیم بافتی نقش مثبتی ایفا کنند. این مطالعه با هدف بررسی اثر پماد موضعی گلوکزآمین و ترانگزامیکاسید، بهصورت جداگانه و ترکیبی، بر سرعت ترمیم زخم حاد در موش سوری انجام شد.
روش کار: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی، ۲5 موش سوری نر بهصورت تصادفی به پنجگروه شامل گروه شم بدون هیچ دارو، گروه کنترل درمان با پایه دارو و گروههای درمان شامل گلوکزآمین20 درصد، ترانگزامیکاسید 6 درصد و ترکیب هر دو تقسیم شدند. پس از ایجاد زخم پوستی تمامضخامت با پانچ در ناحیه گردن، به مدت 12 روز از پمادهای موضعی با ترکیبهای ذکر شده استفاده شد. روند ترمیم زخم در روزهای 1، 3، 5، 7 و 10 با تصویربرداری دیجیتال و اندازهگیری مساحت زخم با نرمافزار ImageJ ارزیابی شد. نتایج به شکل میانگین ± خطای استاندارد میانگین (SEM) و سطح معناداری آماری بر اساس مقدار 0/05 > P گزارش شد. دادهها با آزمون ANOVA یکطرفه و آزمون تکمیلی Tukey تحلیل و مقایسه شدند.
یافتهها: بررسی اندازه زخم در روزهای مختلف نشان داد که هیچیک از گروههای درمانی شامل گلوکزآمین، ترانگزامیکاسید و ترکیب آنها، تفاوت معناداری در اندازه زخم نسبت به گروه کنترل نداشتند (0/05 < P).
نتیجهگیری: با وجود برخی شواهد قبلی از اثر مثبت گلوکزآمین و ترانگزامیکاسید در بهبود ترمیم زخم، مطالعه حاضر نشان داد که استفاده موضعی از این ترکیبها با دوز مشخص و در شرایط زخم حاد جراحی در نمونه موش، اثر معناداری بر تسریع ترمیم زخم ندارد.
روش کار: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی، ۲5 موش سوری نر بهصورت تصادفی به پنجگروه شامل گروه شم بدون هیچ دارو، گروه کنترل درمان با پایه دارو و گروههای درمان شامل گلوکزآمین20 درصد، ترانگزامیکاسید 6 درصد و ترکیب هر دو تقسیم شدند. پس از ایجاد زخم پوستی تمامضخامت با پانچ در ناحیه گردن، به مدت 12 روز از پمادهای موضعی با ترکیبهای ذکر شده استفاده شد. روند ترمیم زخم در روزهای 1، 3، 5، 7 و 10 با تصویربرداری دیجیتال و اندازهگیری مساحت زخم با نرمافزار ImageJ ارزیابی شد. نتایج به شکل میانگین ± خطای استاندارد میانگین (SEM) و سطح معناداری آماری بر اساس مقدار 0/05 > P گزارش شد. دادهها با آزمون ANOVA یکطرفه و آزمون تکمیلی Tukey تحلیل و مقایسه شدند.
یافتهها: بررسی اندازه زخم در روزهای مختلف نشان داد که هیچیک از گروههای درمانی شامل گلوکزآمین، ترانگزامیکاسید و ترکیب آنها، تفاوت معناداری در اندازه زخم نسبت به گروه کنترل نداشتند (0/05 < P).
نتیجهگیری: با وجود برخی شواهد قبلی از اثر مثبت گلوکزآمین و ترانگزامیکاسید در بهبود ترمیم زخم، مطالعه حاضر نشان داد که استفاده موضعی از این ترکیبها با دوز مشخص و در شرایط زخم حاد جراحی در نمونه موش، اثر معناداری بر تسریع ترمیم زخم ندارد.
واژههای کلیدی: ترمیم زخم، زخم جراحی، گلوکزآمین، ترانگزامیکاسید، موش سوری
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
This Journal is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License | Research in Medicine
Designed & Developed by : Yektaweb